Four patients who changed my life 12. January 2010,

In the early 1980s MD and I were laboring away in anonymity in our clinics in Little Rock, Arkansas.  By that time I had gone through my thin-to fat-to thin again metamorphosis, and I was starting to treat patients for obesity.  My own transformation had been fairly striking, a fact not lost on many of my overweight patients, a number of whom were seeking my professional advice on treating their own weight problems.  I was still doing a fair amount of general primary care medicine, but more and more of my time was being diverted to helping people lose weight.

When I, myself, had gotten fat, I had tried a few diets that were then being extolled (including the Pritikin diet) and had experienced pretty much the same thing most people did with these diets:  I lost a few pounds, drifted from the diet, and regained the lost weight plus a little.  I then started thinking seriously about obesity as a medical problem, and, in an effort to learn all I could about it, I turned to the medical textbooks on my shelves.  Unfortunately, none of them contained any information I found particularly enlightening.  The texts went into great detail about the risks associated with obesity and the many diseases that it either caused or made worse, but, other than recommending caloric restriction, none really discussed the treatment.  None really discussed (at least not to my satisfaction) what happens metabolically that makes people store excess fat.

I next turned to physiology texts, which didn’t help a lot, either.  I then grabbed my old medical school biochemistry textbook (I hadn’t been out of med school all that long at the time, so it was fairly current) and struck gold.  I started tracing out all the pathways for fat storage and noticed that in virtually every one insulin turned up somewhere.  Then I started reading about all the pathways involving insulin and realized that excess insulin had to be the agent driving the storage of excess fat.  I then went back to the physiology texts, reread them in light of my new found knowledge, and discovered that they reinforced what I had learned from the biochemistry text. I just hadn’t realized it, until I had made the insulin connection. (I drew out all the different pathways insulin worked through on piece of paper that we’ve saved, but I can’t lay my hands on it right now.  If I find it, I’ll post it.)

This was long before the days of Google and online searches; in fact, it was at least two years before I owned my first computer.  So I did what you did in those days: I trekked to the medical library at the med school, ran a search on insulin and obesity through their system, and came up with a handful of papers. The research into this field was quite new and sparse back then, but I learned about the newly proposed theory of insulin resistance, which answered my question as to why anyone would ever develop excess insulin levels in the first place.

Then I asked myself the big question:  If I have too much insulin (and I was guessing I did – it wasn’t something you measured in those days unless you were in a scientific lab), how do I get it down?  There were only two conclusions.  Don’t eat.  Or don’t eat carbohydrates. The latter seemed to make a lot more sense over the long run.

I remembered the Atkins diet.  I had read his book ten years before, but that was before I went to medical school and was while I was still rail thin.  (Why did I read it?  Because it was a huge bestseller, much in the news, and I wanted to see what all the fuss was about.)  I dug out my copy and reread it.  Nowhere was insulin mentioned in the original book.  He talked about some mysterious fat mobilizing substance (FMS, as he called it), which couldn’t be insulin because insulin doesn’t mobilize fat – it stores it.  The references cited in the back of the Atkins book for FMS listed scientific papers written in German. But, by then, I was on to insulin, so I didn’t bother trying to seek them out.

I decided to design a diet for myself with lowering insulin in mind.  What I came up with (with MD’s help) was the basis for what ultimately became Protein Power.  I lost weight like crazy.  Many of my patients noticed my weight loss and started clamoring for me to help them to become thin.

At the time I started treating patients with the low-carb diet, cholesterol was just starting to be demonized.  For the first time, people were concerned about their cholesterol levels (and at that time, the upper level for normal for total cholesterol was 220 mg/dl, 20 units higher than it is now) It was the era Taubes discusses in his great paper The Soft Science of Dietary Fat and that Tom Naughton shows in his movie Fat Head.  Low-fat diets were the rage.  The 8-Week Cholesterol Cure, a book about eating giant oat bran muffins daily and taking sustained-release niacin was in the writing and destined to be a mega bestseller.  The fear of fat was settling in on America.

And here I was starting to put patients on low-carb, high-fat diets to help them lose weight.

Back then I had bought into the lipid hypothesis and truly believed excess cholesterol did indeed lead to heart disease.  As a consequence, I was a little squeamish about putting people who might actually be at risk for heart disease on the diet.  I had read the biochemistry texts, and I knew that insulin stimulated HMG Co-A reductase, the rate limiting enzyme in the cholesterol synthesis pathway;  and I also knew that glucagon (insulin’s counter regulatory hormone) inhibited that same enzyme.  So, in theory, lowering insulin and increasing glucagon with diet should work to treat elevated cholesterol.  But, knowing those things theoretically didn’t really give me a whole lot of solace when it came to taking care of real flesh and blood patients who were entrusting their well being to me.

Stupidly, when I started on the diet myself, I didn’t check my own labs, so I didn’t really know what happened to me.  The patients that I did put on the diet were typically women who were premenopausal (a group who rarely develop heart disease), so I didn’t worry about them.  I checked everyone’s labwork, but no one’s was really out of whack lipid-wise at the start of the diet, so I didn’t have a lot to go on data-wise.  The few who did have minimally elevated cholesterol tended to lower it over the first six weeks (I rechecked everyone at six weeks), so I figured the theoretical underpinnings of the diet were okay.  But I was still uneasy.

I had visions of myself in the witness box with a sneering plaintiff’s attorney saying to me:  So, Dr. Eades, are you telling the members of this jury that you put the deceased – whom you knew to have high cholesterol – on a diet filled with RED MEAT! IS THAT WHAT YOU’RE TELLING THIS JURY, SIR? YOU, SIR, CAUSED THIS MAN’S FATAL HEART ATTACK, DID YOU NOT?

But more than being worried about this scenario, I didn’t want to do anything harmful to anyone.  I knew it would be difficult to live with myself if I thought I had killed someone or caused a heart attack out of pure negligence.

You’ve got to remember that at this time there was no one in his/her right mind recommending a low-carb diet.  There was Atkins, of course, but he had been totally discredited in the eyes of the medical profession by that time.  It wasn’t until over 20 years later in 2004 that he and the low-carb diet got even minimally rehabilitated.  I was very uneasy to say the least.

Then four patients came into my clinic, one almost right after the other, who changed my life.  In my actual practice, I’m kind of old school and always refer to my patients as Mr, Miss or Mrs. But for purposes of this post, I’m going to refer to them by a bogus first name just to make it easier to keep track.

The first of the four patients we’ll call Angie.  She was referred to me by MD, who was working at a different clinic than I at the time.  Angie came into see MD for nausea and vague abdominal pains, symptoms that, along with tenderness in her upper right abdomen, led MD to suspect gall bladder disease.  Angie was a 32 year old woman who was mildly overweight and had vague abdominal pain, but no other remarkable findings.  MD drew blood on her and sent her for a gall bladder ultra sound.  The ultra sound came back negative, but her blood work was a doozy.   Her total cholesterol was over 300, and her triglycerides were about 1900.  MD called me and said “Have I ever got the patient for you.”  This was what I had been waiting for.  A patient who was female and pre-menopausal with terrible lipids.  I figured I could treat such a patient without any risk of her developing heart disease over the short term, and I planned to recheck lipids way sooner than the normal six weeks.  Since her lipids were so out of the ordinary for one so young, I asked MD to repeat them, fasting, have the results sent to me and to send Angie to see me after her repeat labs had come back.

When I got her labs, I knew the first reading wasn’t an error.  In fact, they were a little worse than when MD checked them the first time.

Total cholesterol: 374 mg/dl (all values in mg/dl)
LDL: ?
HDL: 28
Triglycerides (TG) 2080

(There was no value for LDL because LDL is a calculated number and can’t be calculated when the triglycerides are over 400 mg/dl.)

Upon examination I found a pleasant mildly overweight young woman who had no real physical signs except for mild tenderness in the right upper quadrant of her abdomen when I really pushed on it.  She had no family history of heart disease and she didn’t smoke – both pieces of information that made me feel better about what I was preparing to do.

(Not only were her lipids a mess, Angie’s liver enzymes were way abnormal as well.  I now know that she had non-alcoholic fatty liver disorder, but we (the medical profession) didn’t really recognize that as a common disease back then.  I’m sure her liver was inflamed to some degree, which explained the mild pain she was experiencing.)

I gave her a fairly rigid version of what became the Protein Power diet.  I explained exactly what she should eat and what she shouldn’t and sent her on her way with my home phone number and my beeper number (this was before the days of cell phones). I told her to call me if she had even the slightest problem and to return to the office in three weeks for a recheck no matter what. And I gnawed my nails.  I had the staff call her after a few days to see if she was doing okay.  She reported that she was fine.

I got no emergency calls from her and in three weeks she returned.  Her right upper quadrant pain had vanished as had her nausea.  She reported that she had never felt better.  She had even lost nine pounds (which was a fair amount for her since she wasn’t that overweight to begin with).   I rechecked her labs and waited anxiously for them to come back from the lab the next day.  When they did, I was stunned.

Total cholesterol: 292
LDL: 192
HDL 70
TG: 149

I had hoped for a change for the better, but I hadn’t in my wildest dreams expected this kind of change.  I kind of figured that her triglycerides and cholesterol would come down slowly over several months, not that they would drop like rocks in only three weeks.

The second of my life-changing patients was a casual friend of mine who came to see me about a week after my experience with Angie.  He was a 55 year old guy we’ll call Lynn who worked in advertising.  I had gotten to know him when his company created some brochures for our clinic.  He came to see me for an insurance physical.

He arrived, we chatted, and then I looked him over.  I poked and prodded and listened at all the appropriate places.  He seemed fine. He was a thinnish white male who was just starting to develop a little (and I mean little) paunch.  I would never have even noticed it had he not been sitting there with his shirt off.

Talk turned to my own weight loss, and he asked me if I could put him on a diet to help him lose his little pot belly.  I said ‘Sure,’ and told him about my meat, cheese, salad and green vegetable diet.  I told him that I had lost my weight eating a ton of steak and had continued to do so.  He was thrilled because he loved steak and had been avoiding it because of everything he had been reading about red meat and heart disease.  I had our nurse draw his blood for the lab part of his physical and sent him on his way.

The next day I was going through all the results from the bloodwork that had been drawn the day before when I came upon his.  I nearly dropped my teeth.

Total cholesterol: 312
LDL: ?
HDL: ?
TG: 1515

(There was a note on the lab sheet that said they were unable to determine the HDL because the serum was too lipemic (cloudy with fat)?!?!)

I thought, Whoa!, a 32 year old premenopausal woman is one thing, but a 55 year old male right in the middle of major-heart-disease-risk age is something else.  And here I had put this guy with totally disrupted lipids on a red-meat diet, which, according to current medical thinking, would almost guarantee to make the situation worse.  I put in an immediate call to his office and was told he had left that morning for vacation for two weeks.  (Why he had neglected to even mention this trip when we talked for 30 minutes the day before baffled me completely.) I asked for the number wherever he was.  His secretary told me that he was on a Caribbean Island and couldn’t be contacted.  I told her that if he called in to have him call me immediately.

My fears were somewhat assuaged because I figured, hey, the guy is on vacation, he’s not going to diet anyway.  Why should I worry?

He called me the day he got back and before I could get a word in told me “Hey, your diet works great.  I lost five pounds while I was on vacation.”  As it turned out, he was on a Caribbean Island, but it was a resort of some sort.  As part of his deal, all the food was provided.  He had chowed down on steak just about every day.

I was mortified.  I told him about his labs and told him to get into the clinic the next morning to have his blood rechecked.  He came in.  Here are his labs taken 15 days after his first ones.

Total cholesterol: 195
LDL: 124
HDL: 26
TG: 201

I was really stunned this time.  How could these values change this much in just 15 days?

He wanted to stay on the diet, so I told him to go for it. But I kept an eye on him.

Not long after this experience I had a very nice lady, named Jesse, who was the mother of a friend of mine come to see me.  She had had labwork done somewhere else and her cholesterol had come back as 735 mg/dl.  Her doctor had put her on a cholesterol-lowering medicine, but she was still distressed because she had a friend who remarked to her, “I didn’t know you could even be alive with a cholesterol that high.”  I examined her and found her to be a very mildly overweight 72 year old lady with no signs of anything out of the ordinary.  I rechecked her blood.

Total cholesterol: 424
LDL: ?
HDL: ?
TG: 1828

Along with these lipid labs, her fasting blood sugar came back at 154 mg/dl.  So, not only did she have major lipid abnormalities, she had blood sugar that was in the diabetic range.

I gave her instructions on the diet and told her to stay on her cholesterol-lowering meds until we checked her again in three weeks.

Three weeks later:

Total cholesterol: 186
LDL: 118
HDL: 27
TG: 201

I was surprised this time, but not stunned.  Along with these mega improvements in her lipids, Jesse’s fasting blood sugar was 90.

I told her she could go ahead and discontinue her cholesterol-lowering medications because her cholesterol was normal.  She looked at me kind of funny and said, “I stopped them when I started the diet.  That’s what I thought you said to do.”

The last of my four patients came along about two weeks after Jesse.  This woman, we’ll call Betsy, was famous in Little Rock.  Actually, she wasn’t the famous one – her husband was – but she got plenty of notoriety herself.  And just in case you’re wondering, it wasn’t Hillary.

She came to see me because she had picked up a little excess weight and wanted to get it off.  I went through my normal workup and found Betsy to be a moderately overweight woman with no other physical signs of ill health.

Her labs told another story.

Total cholesterol: 416
LDL: ?
HDL: ?
TG: 2992

(Like Jesse’s and Angie’s labs, Betsy’s didn’t show HDL because the serum was too lipemic.)

After three weeks on the program, Betsy lost 11 pounds and came through with the following labs:

Total cholesterol: 177
LDL: 122
HDL: 36
TG: 94

By then, I was kind of getting used to these seemingly miraculous lipid improvements, so I was no longer stunned.  But it did confirm that I was on the right track.

After my experiences with these four patients, all of whom came to see me over about a three month period, I became convinced that my theorizing about the potent effects of reducing insulin was based in reality.  Over the ensuing years, I saw many, many more patients with disturbed lipid metabolism whom I successfully treated with low-carb, high-fat diets, but these four, coming as close together as they did in the early days of my feeling my way along in my low-carb career, gave me the conviction to press on.

I am eternally grateful to them.
Vier patiënten die mijn leven veranderden.. 12. Januari 2010,

Het was in de vroege jaren van 1980. MD (Mary Dan, mijn vrouw) en ik waren bezig in alle anonimiteit in onze klinieken in Little Rock, Arkansas. Toendertijd had ik  mijn dun naar dik-en terug naar dun  metamorfose ondergaan, en ik was begonnen patiënten te behandelen voor overgewicht. Mijn eigen transformatie was nogal opvallend, iets wat veel van mijn "gewichtige" patiënten niet ontgaan was, en een aantal van hen zocht mijn professionele advies over de behandeling van hun eigen gewicht problemen. Ik deed nog steeds aardig wat algemene huisartsen praktijk, maar meer en meer van mijn tijd begon in de richting te gaan van mensen helpen met afvallen.

Toen ik zelf dik was geworden, had ik een paar diëten geprobeerd die destijds werden aangeprezen (met inbegrip van het Pritikin dieet) en had zo'n beetje hetzelfde ervaren wat de meeste mensen ondervonden met deze diëten: Ik verloor een paar pond, raakte van het dieet af, en kreeg het verloren gewicht weer terug, plus een beetje extra. Toen begon ik eens serieus na te denken over obesitas als een medisch probleem, en, in een poging om er alles over te weten te komen  wat ik maar kon vinden, wendde ik mij tot de medische handboeken op mijn boeken planken. Helaas, geen daarvan bevatte enige informatie die ik  bijzonder verhelderend vond. De teksten gingen in detail over de risico's in verband met obesitas en de vele ziekten die het veroorzaakt of verergert, maar anders dan aanbevelen van calorische restrictie, geen enkele had het over de behandeling. Geen besprak echt (tenminste niet naar mijn tevredenheid) wat er metabolisch gebeurt wat maakt dat mensen het overtollige vet opslaan.

Ik wendde mij vervolgens tot de fysiologie teksten, die eveneens niet veel hielpen. Vervolgens pakte ik mijn oude medische school biochemie tekstboek ( ik was op dat moment nog niet zo lang uit Med.School, dus het was redelijk actueel) en ik vond goud. Ik begon met het volgen van alle routes voor de opslag van vet en merkte dat in vrijwel alle insuline ergens opdook.. Toen begon ik te lezen over alle trajecten waarbij insuline betrokken was en realiseerde mij dat het de overmaat aan insuline moest zijn wat de opslag van overtollig vet tot gevolg had. Ik ging toen terug naar de fysiologie teksten, herlas ze in het licht van mijn nieuw gevonden kennis, en ontdekte dat zij versterkten wat ik had geleerd van de biochemie tekst. Ik had het me echter niet gerealiseerd, tot ik de insuline-connectie had gemaakt. (Ik tekende al de verschillende trajecten waardoor insuline werkt op een stuk papier dat we hebben bewaard maar ik kan niet momenteel niet vinden. Als vind ik het, zal ik het posten.)

Dit was lang voor de dagen van Google en online searches,, het was in feite ten minste twee jaar voordat ik mijn eerste computer had. Dus ik deed wat je deed in die dagen: ik trok naar de medische bibliotheek van de med school, deed een search naar insuline en obesitas via hun systeem, en kwam met een handvol studies. Het onderzoek op dit gebied was vrij nieuw en schaars toen, maar ik leerde over de recentelijk voorgestelde theorie van de insulineresistentie, hetgeen mijn vraag beantwoordde waarom iemand ooit een overmaat aan insuline zou ontwikkelen in de eerste plaats.

Toen vroeg ik mezelf de grote vraag: Als ik te veel insuline heb (en ik vermoedde dat ik dat had - het was niet iets wat je mat in die dagen, tenzij je in een wetenschappelijk lab was), hoe krijg ik dat omlaag? Er waren slechts twee conclusies. Niet eten. Of geen koolhydraten eten. De laatste leek heel wat meer zinvol over de lange termijn.

Ik herinnerde me het Atkins-dieet. Ik had zijn boek tien jaar eerder gelezen, maar dat was voordat ik naar Med School ging en ik was toen nog steeds brood mager.. (Waarom heb ik het gelezen? Omdat het een enorme  bestseller was, veel in het nieuws, en ik wilde zien wat alle ophef  was.) Ik dook mijn exemplaar op en herlas het. Nergens werd insuline vermeld in het oorspronkelijke boek. Hij sprak over een mysterieuze mobilisering van vet stof (FMS, zoals hij het noemde, Fat Mobilizing Substance), hetgeen niet insuline kon zijn omdat insuline vet niet mobiliseert - het slaat het op. De verwijzingen geciteerd achter in het boek van Atkins  voor FMS, noemde wetenschappelijke studies geschreven in het Duits. Maar tegen die tijd was ik op het insuline spoor, dus ik nam niet de moeite om ze op te zoeken.

Ik besloot een dieet voor mezelf te ontwerpen met het verlagen van insuline als doel. Wat ik ontwikkelde (met de hulp van MD) was de basis voor wat uiteindelijk Protein Power werd. Ik verloor gewicht als een gek. Veel van mijn patiënten bemerkten mijn gewichtsverlies en begonnen aan te dringen om hen te helpen om af te vallen.

Op het moment dat ik begon met het behandelen van patiënten met het low-carb dieet, cholesterol begon net gedemoniseerd te worden. Voor het eerst werden mensen bezorgd over hun cholesterolgehalte (en op dat moment, was het boven niveau voor normaal of totaal cholesterol  220 mg / dl, 20 eenheden hoger dan het nu is) Het was het tijdperk dat Taubes bespreekt in zijn pracht studie: De Soft Wetenschap van vet in de voeding, en die Tom Naughton laat zien in zijn film Fat Head. Vetarme diëten waren een rage. De 8-Week Cholesterol Cure, een boek over het eten van dagelijks grote haverzemelen muffins  en het innemen van slow release niacine.Een boek voorbestemd om een mega bestseller te worden. De angst voor vet begon zich te vestigen in  Amerika.

En hier was ik, beginnen met patiënten op low-carb te dieet zetten, vetrijke diëten om hen te helpen gewicht te verliezen.

Ik was toen nog verkocht aan de vet-hypothese en geloofde echt dat overtollig cholesterol inderdaad leidde tot hart-en vaatziekten. Als gevolg daarvan, was ik een beetje terughoudend om mensen die misschien wel risico liepen op hart-en vaatziekten op dit dieet te zetten. Ik had de biochemie teksten gelezen, en ik wist dat insuline  HMG Co-A reductase stimuleerde, het niveaubepalende enzym in de cholesterol synthese track, en ik wist ook dat glucagon (insuline's tegen regelend hormoon) datzelfde enzym remde. Dus, in theorie, het verlagen van insuline en glucagon vermeerderen met een dieet zou moeten werken om verhoogde cholesterol te behandelen. Maar die dingen theoretisch weten gaf me niet echt een heleboel troost waar het ging om het verzorgen van echt vlees en bloed patiënten die hun welzijn aan mij toevertrouwden.

Dom genoeg, toen ik zelf begon op het dieet,  controleerde ik niet mijn eigen lab werk, dus ik wist niet echt wat er met me gebeurde. De patiënten die ik op het dieet zette waren meestal vrouwen die premenopauzaal waren (een groep die zelden  hart-en vaatziekten ontwikkelt), dus ik maakte me niet bezorgd over hen. Ik controleerde  het labwork van iedereen, maar niemand was echt helemaal van streek lipide-gewijs aan het begin van het dieet, dus ik had niet zo veel om op te gaan wat betreft de feiten. De weinigen die wel minimaal verhoogd cholesterol hadden neigden dit te verlagen gedurende de eerste zes weken (ik hercontroleerde iedereen op zes weken), dus ik dacht dat de theoretische onderbouwing van het dieet oke was. Maar ik was nog steeds onrustig.

Ik had visioenen van mezelf in de getuige bank met een spottende  advocaat die tegen me zei: Zooo, Dr Eades, vertel je de leden van deze jury dat je de overledene -van wie je wist dat hij een hoog cholesterolgehalte had - op een dieet zette vol met rood vlees! Is dat wat je deze jury vertelt? , SIR!  U, meneer, hebt de fatale hartaanval van deze man veroorzaakt, heb u niet?
Maar meer nog dan zorgen over dit scenario, ik wilde niemand schade berokken . Ik wist dat het moeilijk zou zijn om te leven met mezelf als ik dacht dat ik iemand had vermoord of een hartaanval veroorzaakt uit pure nalatigheid.

Je moet niet vergeten dat er op dit moment niemand was die bij zijn / haar volle verstand een low-carb dieet zou aanbevelen Er was Atkins, natuurlijk, maar tegen die tijd was hij volledig in diskrediet in de ogen van de medische wereld . Het was meer dan 20 jaar later in 2004 dat hij en het low-carb dieet zelfs maar minimaal gerehabiliteerd werd. Ik was niet erg op mijn gemak op zijn zachtst gezegd.

Toen kwamen er vier patiënten in mijn kliniek, de een vrijwel direct na de ander, die mijn leven veranderden. In mijn praktijk, ben ik nogal van de oude stempel en duidt altijd mijn patiënten aan als de heer, Miss of Mrs Maar voor deze post(bericht),  ga ik  hen aanduiden met een alias voornaam alleen maar om het gemakkelijker te maken om bij te houden.

De eerste van de vier patiënten noemen we Angie. Ze was naar mij verwezen door MaryDan, die in een ander ziekenhuis werkte dan ik op dat moment. Angie kwam voor consultatie bij MD voor misselijkheid en vage buikpijn klachten, symptomen die, samen met gevoeligheid in haar rechter bovenbuik, MD  galblaas ziekte deden vermoeden. Angie was een 32-jarige vrouw die licht overgewicht was en vage buikpijn had, maar geen andere opmerkelijke bevindingen. MD nam bloed af en stuurde haar voor een galblaas ultra sound. De ultra sound kwam negatief terug, maar haar bloed werk was een juweeltje. Haar totaal cholesterol werd meer dan 300, en haar triglyceriden waren ongeveer 1900. MD belde me en zei: "Heb ik ooit de patiënt voor je ." Dit was waar ik op had gewacht. Een patiënt die vrouwelijk was en pre-menopausaal met verschrikkelijke lipiden. Ik dacht dat ik een dergelijke patient zou kunnen behandelen zonder enig risico dat ze op de korte termijn hart-en vaatziekten zou ontwikkelen, en ik plande om haar lipiden heel wat sneller dan de normale zes weken opnieuw te controleren . Sinds haar lipiden zo abnormaal waren  voor iemand zo jong, vroeg ik MD om ze te herhalen, nu met vasten, de resultaten naar mij  te sturen en daarna Angie voor consult nadat haar herhaalde labs waren teruggekomen.

Toen ik haar labs kreeg, wist ik dat de eerste keer geen fout was geweest. In feite waren ze  nog een beetje erger dan toen MD ze de eerste keer controleerde.

Totaal cholesterol: 374 mg / dl (alle waarden in mg / dl)
HDL: 28
Triglyceriden (TG) 2080

(Er was geen waarde voor LDL omdat LDL is een berekende getal en kan niet worden berekend wanneer de triglyceriden meer dan 400 mg / dl zijn ).

Na onderzoek vond ik een plesante lichtelijk overgewichte jonge vrouw die geen echte lichamelijke indicaties had, behalve een milde gevoeligheid in de rechter bovensectie van haar buik als ik er echt op duwde. Ze had geen familiegeschiedenis van hart-en vaatziekten en ze rookte niet - allemaal informatie wat me wat beter  deed voelen over wat ik aan het voorbereiden was om te doen.

(Niet alleen waren haar lipiden een puinhoop, Angie's lever enzymen waren eveneens compleet abnormaal. Ik weet nu dat ze niet-alcoholische leververvetting stoornis had, maar wij (de medische professie) herkenden dat toen niet echt als een veel voorkomende ziekte . Ik weet zeker dat haar lever  in lichte mate ontstoken was, hetgeen de milde pijn die ze ervoer verklaarde.)

Ik gaf haar een vrij rigide versie van wat later de Protein Power dieet werd. Ik legde precies uit wat ze moest eten en wat niet en stuurde haar weg met mijn telefoonnummer thuis en mijn pieper nummer (dit was vóór de tijd van mobiele telefoons). Ik vertelde haar om mij te bellen als ze zelfs het geringste probleem had en om over drie weken terug komen naar het kantoor voor een controle... wat er ook gebeurt. En ik beet op mijn nagels. Ik liet het personeel haar bellen na een paar dagen om te zien of ze oke was. Zij rapporteerde dat zij zich prima voelde.

Ik kreeg geen noodoproepen van haar en na drie weken keerde ze terug. Haar rechter bovenbuik pijn was verdwenen even als haar misselijkheid. Ze meldde dat ze zich nooit beter had gevoeld . Ze had zelfs negen pond verloren (wat  voor haar aardig wat was sinds ze niet zo erg overgewicht was om te beginnen). Ik controleerde haar labs opnieuw  en wachtte zenuwachtig op de uitslagen van het lab de volgende dag.
Toen ze er waren was ik met stomheid geslagen.

Totaal cholesterol: 292
LDL: 192
HDL 70
TG: 149

Ik had gehoopt op een verandering ten goede, maar ik had in mijn wildste dromen  niet deze mate van verandering verwacht. Ik had zo ongeveer gedacht dat haar triglyceriden en cholesterol langzaam naar beneden zou komen gedurende een tijdverloop van meerdere maanden, niet dat ze zouden kelderen in slechts drie weken.

De tweede van mijn leven-veranderende patiënten was een kennis die bij me kwam ongeveer een week na mijn ervaring met Angie. Hij was een 55-jarige man die we Lynn zullen noemen, die werkte in de reclame. Ik had hem leren kennen toen zijn bedrijf  enkele brochures voor onze kliniek creëerde. Hij kwam naar me toe voor een verzekerings check-up.

Hij kwam, we kletsten, en ik onderzocht hem . Ik porde en prikte en luisterde op alle relevante plaatsen. Hij leek prima. Hij was een magere blanke man die net was begonnen een beetje een buikje te ontwikkelen (en dan bedoel ik een klein buikje). Ik zou het zelfs nooit  gemerkt hebben als hij er niet gezeten had met zijn shirt uit.

Gesprek kwam op mijn eigen gewichts verlies, en hij vroeg me of ik hem aan een dieet kon helpen om hem te helpen zijn pot buik te verliezen. Ik zei: 'Tuurlijk,' en vertelde hem over mijn vlees, kaas, salade en groene groente dieet. Ik vertelde hem dat ik mijn gewicht had verloren met het eten van een ton biefstuk en dat was blijven doen. Hij was dolblij, want hij hield van biefstuk en had het vermeden vanwege alles wat hij had gelezen over rood vlees en hart-en vaatziekten. Ik liet onze verpleegster zijn bloed  nemen voor het lab onderdeel van zijn fysieke en stuurde hem op weg.

De volgende dag ging ik alle resultaten na uit het bloedonderzoek, dat de dag genomen was. Mijn tanden vielen bijna uit.

Totaal cholesterol: 312
TG: 1515

(Er was een aantekening op het lab sheet die zei dat ze niet in staat waren om de HDL bepalen omdat het serum te lipemisch was (bewolkt met vet )?!?!)

Ik dacht, Whoa!, Een 32-jarige premenopauzale vrouw is een ding, maar een 55 jaar oude man midden in de grote-heart-disease-risico's leeftijd is iets anders. En ik heb net deze man met totaal verstoorde lipiden op een rood-vlees dieet gezet, dat, volgens het huidige medische denken,  bijna zou garanderen de situatie erger te maken. Ik belde direct naar zijn kantoor en werd verteld dat hij die ochtend was vertrokken voor de vakantie voor twee weken. (Waarom hij had verzuimd om deze reis zelfs maar te noemen toen we gedurende 30 minuten op de dag er vóór spraken, verbijsterde mij volledig.) Ik vroeg om het nummer waar hij was. Zijn secretaresse vertelde me dat hij op een Caribisch eiland was en niet bereikt kon worden . Ik vertelde haar dat als hij belde mij onmiddellijk te bellen.

Mijn angsten waren enigszins gelenigd omdat ik dacht, hey, de man is op vakantie, hij zal toch direkt niet op dieet gaan. Waarom zou ik me zorgen maken?

Hij belde me de dag dat hij weer terug was en voordat ik een woord uit kon brengen vertelde hij me: 'He, je dieet werkt fantastisch. Heb vijf pond verloren, terwijl ik op vakantie was. "Het bleek,  dat hij op een Caribisch eiland was , maar het was een soort resort . Als onderdeel van zijn regeling, was al het voedsel inbegrepen. Hij had zowat elke dag biefstuk verorberd.

Ik voelde me niet al te lekker. Ik vertelde hem over zijn labs en vertelde hem om de volgende ochtend in de kliniek te komen om zijn bloed opnieuw te laten controleren. Hij kwam en hier zijn zijn labs genomen 15 dagen na zijn eerste uitslagen.

Totaal cholesterol: 195
LDL: 124
HDL: 26
TG: 201

Ik was deze keer echt verbijsterd.. Hoe konden deze waarden zoveel  veranderen in slechts 15 dagen?

Hij wilde  op het dieet blijven, dus ik vertelde hem "go for it". Maar ik hield een oogje op hem.

Niet lang na deze ervaring had ik een hele aardige dame, genaamd Jesse,  de moeder van een vriend van mij , die kwam voor een consult Ze had labwork ergens anders gedaan en haar cholesterol was terug gekomen als 735 mg / dl. Haar dokter had haar een cholesterol-verlagend geneesmiddel voorgeschreven, maar ze was nog steeds van streek want ze had een vriend die opmerkte : "Ik wist niet dat je zou zelfs kon leven met zo'n hoog cholesterol." Ik onderzocht haar en vond haar een matig overgewichte 72 jaar oude dame met geen tekenen van buitengewone of afwijkende symptomen. Ik bekeek haar bloed opnieuw.

Totaal cholesterol: 424
TG: 1828

Samen met deze lipide labs, kwam haar nuchtere bloedsuikerspiegel  terug  op 154 mg / dl. Dus, niet alleen had ze grote lipiden afwijkingen,ze  had een bloedsuikerspiegel, die in de diabetische range lag.

Ik gaf haar instructies voor het dieet en vertelde haar cholesterolverlagende medicijnen te blijven gebruiken totdat we haar opnieuw gecontroleerd hadden na drie weken.

Drie weken later:

Totaal cholesterol: 186
LDL: 118
HDL: 27
TG: 201

Ik was verbaasd dit keer, maar niet overdonderd. Samen met deze mega verbeteringen in haar lipiden, Jesse's nuchtere suiker was 90.

Ik vertelde haar dat ze kon stoppen met haar cholesterol medicijnen, omdat haar cholesterol  normaal was. Ze keek me een beetje vreemd aan en zei: "Ik stopte ze toen ik begon met het dieet. Dat is wat ik dacht dat je zei om te doen. "

De laatste van mijn vier patiënten langs kwam ongeveer twee weken na Jesse. Deze vrouw, wij noemen haar Betsy, was beroemd in Little Rock. Eigenlijk was niet zij beroemd - haar man was - maar ze had zelf ook genoeg bekendheid.  En voor het geval je je afvraagt, het was niet Hillary.(Clinton)

Ze kwam naar mij  omdat ze  een beetje extra gewicht had opgepikt en wilde daar van af. Ik volgde mijn normale procedure en vond Betsy een matig overgewichte vrouw met geen andere lichamelijke tekenen van een slechte gezondheid.

Haar labs vertelden een ander verhaal.

Totaal cholesterol: 416
TG: 2992

(Net als Jesse en Angie's Labs, heeft Betsy's geen HDL getal omdat het serum te lipemisch was.)

Na drie weken op het programma, verloor Betsy 11 pond en kwam uit op de volgende lab nummers:

Totaal cholesterol: 177
LDL: 122
HDL: 36
TG: 94

Tegen die tijd, begon ik gewend te raken aan deze schijnbaar wonderbaarlijke lipide verbeteringen, dus was ik niet meer verbaasd. Maar het bevestigde wel dat ik op het juiste spoor was..

Na mijn ervaringen met deze vier patiënten, die allen kwamen voor een consult over een periode van ongeveer drie maanden, raakte ik ervan overtuigd dat mijn theoretiseren over de krachtige effecten van het verminderen van insuline is gebaseerd in de werkelijkheid. In de daaropvolgende jaren zag ik heel veel meer patiënten met een verstoorde vetstofwisseling die ik succesvol behandelde ik met een laag-carb, vetrijke voeding, maar deze vier, zo dicht bij elkaar als zij, in de vroege dagen van mijn zoektocht en uitproberen van mijn low-carb carrière, gaf me de overtuiging om door te zetten.

Ik ben hen eeuwig dankbaar...
Dr. Michael Eades